,9'luk kesim için koçluk ve programlama

Kısa bir süre önce, voleybolun gelişiminde uluslararası alanda en tanınmış isimlerden biri olan John Kessel ile bir söyleşi gerçekleştirdik. Söyleşimiz sırasında, koçluk ve oyuncu gelişimi konusunda pek çok ilginç görüş ve engin bilgisini bizimle paylaştı.

John Kessel, voleybol alanında onlarca yıldır çalışmaktadır. USA Volleyball’da Spor Geliştirme Direktörü olarak görev yapmış ve ayrıca FIVB ve World ParaVolley gibi kuruluşlarda da yer almıştır. Kariyeri boyunca, voleybolun yaygınlaştırılmasına ve her yaştan ve seviyeden oyuncuya voleybolun öğretilme yönteminin iyileştirilmesine büyük önem vererek, dünyanın dört bir yanında antrenörlük seminerleri ve eğitim programları düzenlemiştir.

Konuştuğumuz konular arasında, antrenörlerin serbest topları nasıl daha etkili bir şekilde çalıştırabilecekleri, antrenman boyunca filonun neden kullanılması gerektiği ve antrenörlerin bir oyuncuyu, performansı veya antrenörlük müdahalesini değerlendirirken neden her zaman ilk yargılarına güvenmemeleri gerektiği yer aldı.

Önümüzdeki haftalarda, VolleyballXL'de bu konuları daha ayrıntılı olarak ele alacağımız birkaç blog yazısı yayınlayacağız.

Kessel’in antrenörlük felsefesinin temellerinden biriyle başlıyoruz: Yüzde 99,9 için Koçluk ve Programlama.

Birçok spor salonunda bu manzara tanıdıktır. Bir grup genç voleybolcu sıra halinde durmaktadır. Bir oyuncu havaya atılan topu paslar, diğerleri ise bekler. Ardından o oyuncu tekrar sıranın sonuna geçer. Alıştırma düzenli görünür, koç kontrolü elinde tutar ve kağıt üzerinde teknik çalışması yapılmaktadır.

Peki oyuncular bu şekilde gerçekten voleybol oynamayı öğreniyorlar mı?

Bu soru, John Kessel’in vizyonunun merkezinde yer alıyor. Bu vizyonu diğer voleybol antrenörleriyle paylaşmaktan mutluluk duyuyoruz, çünkü onun mesajı net, pratik ve belki de biraz da kışkırtıcı: Oyuncular, sonsuz sayıda alıştırma yaparak oyunu öğrenmezler. Her şeyden önce voleybol oynayarak öğrenirler.

Voleybolun gelişiminde uluslararası bir ses

John Kessel, on yıllardır uluslararası voleybol dünyasında aktif olarak yer almaktadır. USA Volleyball, FIVB ve World ParaVolley gibi kuruluşlarla çalışmış ve birçok ülkede klinikler ve antrenör eğitim programları düzenlemiştir.

Çalışmaları sadece elit voleybol ile sınırlı değil, özellikle de bu sporun daha geniş tabanına odaklanıyor: çocuklar, yeni başlayanlar, okullar, hobi amaçlı oynayanlar ve yerel kulüpler.

İşte onun vizyonunun başlığının kaynağı da budur: Yüzde 99,9 için Koçluk ve Programlama. Odak noktası, profesyonel veya uluslararası oyuncular gibi küçük bir grup değil, zevk, gelişim, dostluk ve hareket için voleybol oynayan çok sayıda sporcudur.

Kessel'e göre, iyi bir koçluk, koçun hangi alıştırmayı yapmak istediği sorusuyla başlamaz. Farklı bir soruyla başlar:

Oyuncuların oyunu anlamalarına nasıl yardımcı oluyorsunuz ve tekrar gelmelerini nasıl sağlıyorsunuz?

Oyuncular antrenman makinesi değildir

Kessel’in vizyonunda sıkça tekrarlanan fikirlerden biri, voleybolcuların “sadece alıştırma yapan” oyuncular olmadığı, aksine Oyuncular.

Bu basit bir kelime oyunu gibi gelebilir, ancak ardındaki mesaj ciddidir. Oyuncular nasıl oynanacağını öğrenmelidir. Okumayı, tepki vermeyi, iletişim kurmayı, hareket etmeyi, seçim yapmayı ve sorunları çözmeyi öğrenmeleri gerekir.

Geleneksel antrenmanlarda voleybol genellikle ayrı bölümlere ayrılır. Önce pas. Sonra set. Ardından hücum. Ancak bir maçta bu unsurlar asla birbirinden bağımsız olarak var olmaz.

Bir pasın her zaman bir sonraki hareketi vardır. Bir set, zamanlama ve pozisyon almayı gerektirir. Bir hücum, öncesindeki duruma göre şekillenir.

Kessel’e göre, birçok antrenman tam da bu noktada yetersiz kalıyor. Oyuncular bir alıştırmayı iyi yapmayı öğreniyorlar, ancak bu, oyunu anlamaları konusunda otomatik olarak daha iyi hale gelmelerini sağlamıyor.

Daha az bekleme, daha çok eylem

Eğer oyuncular yaparak öğreniyorsa, beklemek gelişimin önündeki en büyük engellerden biridir. Yine de birçok antrenmanda beklemek hâlâ normaldir. Bir oyuncu hareketi yaparken, diğerleri izler.

Bu nedenle Kessel, 1'e 1, 2'ye 2 ve 3'e 3 gibi daha küçük oyun formatlarını şiddetle savunuyor.

Bu formatlarda her oyuncu topa daha sık dokunur. Daha sık hareket etmeleri, daha sık iletişim kurmaları ve daha sık karar vermeleri gerekir. Sonuç olarak, sadece teknik öğrenmekle kalmazlar; aynı zamanda oyunu okumayı da öğrenirler.

Bu, antrenörler için önemli bir derstir. Özellikle yeni başlayanlar ve genç oyuncular için 6'ya 6 formatı her zaman öğrenme açısından en iyi seçenek değildir. Tam boy sahada oyuncular oyundan kolayca kopabilir. Daha küçük bir sahada ise herkes oyuna dahil olur.

Başlangıçtan itibaren fileyi kullanın

Kessel’in vizyonundaki bir diğer önemli nokta ise voleybolun mümkün olduğunca file üzerinden öğrenilmesi gerektiğidir.

Ağ olmadan sonsuza dek ileri geri paslaşmak değil. Sadece aynı taraftan atılan topları almak da değil. Voleybol, ağın, alanın, yönün ve rakibin olduğu bir oyundur.

Ağın mükemmel olması gerekmez. Bir ip, kurdele, badminton ağı veya başka bir basit çözüm bile yeterli olabilir. Önemli olan, oyuncuların karşı taraftan gelen topa tepki vermeyi öğrenmeleridir.

Ancak o zaman gerçek maçın bağlamı ortaya çıkar.

Joy bir figüran değildir

Kessel, geniş bir voleybolcu grubuna büyük önem vermektedir. Bu grup için keyif, ikincil bir mesele değil; katılımın bir koşulu niteliğindedir.

Oyuncular, yirmi kez düzgün bir şekilde sıra halinde pas yaptıkları için geri gelmezler. Geri gelirler çünkü oynadılar, güldüler, başarıyı tattılar ve bir takımın parçası olduklarını hissettiler.

Bu, her antrenör için en önemli sorulardan biri olabilir:

Gelecek sezon kaç oyuncu tekrar voleybol oynamak istiyor?

Bu, antrenmanların plansız olması gerektiği anlamına gelmez. Gelişim ve eğlencenin bir arada olması gerektiği anlamına gelir.

İyi bir antrenman sadece iyi organize edilmiş olmakla kalmaz; aynı zamanda oyuncuların aktif olmalarını, kendilerini zorlamalarını ve bir sonraki antrenmana heyecanla katılmalarını sağlar.

Rehber olarak antrenör

Kessel’in vizyonunda, antrenmanın ana karakteri antrenör değildir. Ana karakterler oyunculardır.

Koç, çeşitli durumlar yaratır, sorular sorar ve oyuncuların kendileri keşfetmelerine yardımcı olur.

Bu, bazen daha az konuşmayı, daha az göstermeyi ve daha az top atmayı gerektirir. Daha fazla gözlemlemeyi, yönlendirmeyi ve doğru sorular sormayı gerektirir.

Ne gördün?

Başka ne seçeneğin vardı ki?

Bir sonraki topu nasıl daha iyi hale getirebilirsin?

Bu sayede oyuncular sadece ne yapacaklarını öğrenmekle kalmazlar. Aynı zamanda bunu neden yaptıklarını da öğrenirler.

Hatalar öğrenmenin bir parçasıdır

Voleybol, özellikle yeni başlayanlar için oldukça kaotik bir spordur. Toplar her yöne uçar, oyuncular pozisyonlarını kaybeder, topa yanlış vururlar ya da işe yaramayan bir seçenek seçerler.

Birçok antrenman seansında hatalar anında düzeltilir. Kessel, hataları öğrenmenin gerekli bir parçası olarak görür.

Her hata aynı değildir. Fileye çarpan top, ralliyi anında durdurur. Saha dışına çıkan bir top ise genellikle yön, zamanlama, güç ve boşluk hakkında yararlı bilgiler verir.

Oyunculara “daha iyi bir hata”nın ne olduğunu öğreterek, oyunu daha derinlemesine anlamalarına yardımcı olursunuz.

Amaç, her hatayı olabildiğince çabuk ortadan kaldırmak değildir. Amaç, oyuncuların deneme, hata yapma, uyum sağlama ve daha iyi çözümler bulma imkânı bulabilecekleri bir ortam yaratmaktır.

Maç için antrenman

John Kessel’in vizyonu, yapıya karşı bir argüman değildir. Aynı zamanda, akla ne gelirse onu yapın diye bir çağrı da değildir.

Bu, antrenörlerin daha bilinçli bir şekilde çalışması için bir çağrıdır.

Daha az satır. Daha fazla oyun.

Daha az bekleme. Daha fazla top teması.

Daha az anlatmak. Daha çok keşfetmek.

Alıştırmanın güzel görünmesi için daha az antrenman. Oyuncuların voleybolda daha iyi olmalarına yardımcı olmak için daha fazla antrenman.

Voleybol antrenörleri için bu, belki de Yüzde 99,9 için Koçluk ve Programlama.

Asıl mesele, kaç tane alıştırma bildiğiniz değildir. Asıl mesele, oyuncularınızın oyunun kendisinde daha iyi hale gelip gelmedikleridir.

Belki de bu, yine yeni bir alıştırma ile başlamayacaktır.

Belki de her şey daha küçük bir saha, bir top, bir file ve basit bir talimatla başlar:

Oynat.